Sutiyoso-Jakarta

"Keberhasilan pembangunan di Jakarta ini makin menjadikan ibu kota kita ini bagai magnet bagi orang untuk datang. Ibarat peribahasa “ada gula, ada semut”. Nah, gulanya itu berada di Monas. Ya semutnya datang semua." (Sutiyoso, masih dalam wawancara yang sama)

Well, I guess it's not the success of Jakarta that invites the urbans. On the contrary, it's the government's failure to develop other regions which makes people desperately seeking jobs. JANGAN GE-ER

Jakarta, oh, Jakarta Kita

"Tidak semua yang dilakukan oleh kota lain itu bisa dilakukan di Jakarta. Ada bagian tertentu yang bisa diterapkan ada pula yang tidak. Seperti untuk masalah transportasi saya mengadopsi konsepnya dari Bogota, Kolombia. Kondisinya sangat mirip dengan Jakarta. Sedang untuk masalah sampah, saya belajar dari Berlin (Jerman), Busan (Korea Selatan), Shanghai (Cina), Vancouver (Kanada), dan banyak kota lainnya. Dari proses belajar itu ternyata sampah itu kalau dibuang sembarangan menjadi penyakit, tapi kalau dikelola menjadi duit. Kenapa aku tidak ikut itu?" (Sutiyoso, dalam wawancara Majalah Gatra)

Pak e, pak e, kok kita bisanya niru mulu yah. Emang sih, there's nothing new under the sun. Tapi, mbok ya o. Mosok, kita selalu kebagian yang paling belakangan? Kan, dulu-dulu banyakan orang lain yang niru kita. Terus, soal studi banding. Kayaknya, nih, kayaknya, belajar soal transportasi, banjir, sampah tuh dah dari duuuuullllllluuuuuuuuuuu banget. kok gak ada prakteknya yah? Lagian, kalo soal banjir kan jakarta emang udah dari zaman belanda getu lo. Kok kita gak mau niru belanda sih? payah. Udah dulu deh sekarang, ntar gue lanjutin di postingan berikut. Dag!

Saijah Awaits...

REMEMBER Saijah from Multatuli's Max Havelaar? On the buffallo he waited for his beloved Adinda. But the war destroyed everything, even their pure love. Saijah and Adinda now remain a tale of love from kampong. Listen now to Saijah, as he lamented all through the town, in searching for Adinda:

"Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb de grote zee gezien aan de Zuidkust, toen ik daar was met mijn vader om zout te maken.
Als ik sterf op de zee, en men werpt mijn lichaam in het diepe water, zullen er haaien komen. Ze zullen rondzwemmen om mijn lijk, en vragen: "wie van ons zal het lichaam verslinden dat daar daalt in het water?"
Ik zal 't niet hooren.

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb het huis zien branden van Pa-ansoe, dat hijzelf had aangestoken omdat hij mata-glap was
Als ik sterf in een brandend huis, zullen er gloeiende stukken hout neervallen op myn lijk. En buiten het huis zal een groot geroep zyn van menschen die water werpen om het vuur te dooden.
Ik zal 't niet hooren.

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb den kleinen Si-oenah zien vallen uit den klappa-boom, toen hij een klappa plukte voor zijne moeder.
Als ik val uit een klappa-boom, zal ik dood nederliggen aan den voet, in de struiken, als Si-oenah. Dan zal mijn moeder niet schreien, want zij is dood. Maar anderen zullen roepen: "zie, daar ligt Saidjah! met harde stem.
Ik zal 't niet hooren.

Ik weet niet waar ik sterven zal.
Ik heb het lijk gezien van Pa-Lisoe, die gestorven was van hoogen ouderdom, want zijn haren waren wit. Als ik sterf van ouderdom, met witte haren, zullen de klaagvrouwen om mijn lijk staan. En zij zullen misbaar maken als de klaagvrouwen bij Pa-lisoe's lijk. En ook de kleinkinderen zullen schreien, zeer luid.
Ik zal 't niet hooren.

Ik weet niet waar ik sterven zal. Ik heb velen gezien te Badoer, die gestorven waren. Men kleedde hen in een wit kleed, en begroef hen in den grond. Als ik sterf te Badoer, en men begraaft my buiten de dessah, oostwaarts tegen den heuvel, waar 't gras hoog is, Dan zal Adinda daar voorbijgaan, en de rand van haar sarong zal zachtkens voortschuiven langs het gras...
Ik zal het hooren."

..................luister maar, luister eens met aandacht. zijn we de Saijah of Adinda?

The Green Green Grass of Home

THE picture above was taken (by me of course, note that!) at Serang, 16 Jan 2006. I went there to make a documentary about polio. Yeah, sad isn't it?